Świadectwa-kategororia

Kontakt

Katolicka, Akademicka
Wspólnota Odnowy
w Duchu Świętym

EFRAIM

ul. Mickiewicza 24
Gdańsk-Wrzeszcz
e-mail: skontaktuj się z nami

Skrzynka modlitw

Administracja

Świadectwo Marcina

„(…)To czego wówczas doświadczyłem w swoim wnętrzu nie potrafię wytłumaczyć. Fizycznie czułem drżenie ciała, mrowienie na skórze, miałem wrażenie jakby włosy stawały mi dęba. Ludzie śpiewali Gloria, a ja poczułem łzy na swoich policzkach. Stałem pod tym chórem i płakałem. Czułem, że z tymi łzami wypływa ze mnie cały brud, całe zło jakiego doznałem i jakie ja sam spowodowałem w życiu swoim i innych ludzi, zwłaszcza tych najbliższych…”

Więcej…

Świadectwo Kasi

„(…)Im drobniejsze rzeczy zauważamy do zmiany, w celu doskonalenia siebie nawzajem, to Bóg ukazuje nam jeszcze mniejsze szczegóły do zmian po kilku tygodniach. Czuję jak nas prowadzi i jak nam towarzyszy. Teraz już tylko widzę, że prawdziwa wolność i szczęście jest w czystości, że każda zmiana procentuje w jedności między nami a Bogiem, że staję się na nowo kobietą z wielką wstydliwością, nawet wielokrotnie już większą od Franka. Widzimy siebie wyraźnie, bo dotyk nie zasłania nam wad. Wymagamy od siebie wiele, bo idealna miłość nie jest uczuciem…”

Więcej…

Świadectwo Agnieszki

„(…)Zaczęłam otwierać się na innych ludzi, mur który przez lata w sobie budował zaczął kruszeć. Bardzo ważną rzeczą było przebaczenie moim rodzicom. Przebaczenie im tego wszystkiego, czego powinnam, a nie dostałam od nich. To była dla mnie bardzo ważne, bo pierwszy raz poczułam się zupełnie wolna, więzy które mnie pętały, zniknęły. Zrozumiałam, że bez tego nie byłabym w stanie iść naprzód…”

Więcej…

Świadectwo Karoliny

„(…)Odnajdywałam wtedy swoje uczucia przede wszystkim w muzyce zespołu Nirvana. Zaczęłam wierzyć mocno w tym czasie, że to wszystko co słyszę z ust mamy jest prawdą, że nie zasługuję na miłość. Przestałam siebie akceptować w każdym wymiarze. Nie potrafiłam sobie odebrać życia, bo wciąż żyła we mnie jakaś maleńka nadzieja, że może wszystko się odmieni. Jednakże z nienawiści do siebie wyniszczałam swoje ciało i duszę…”

Więcej…

Świadectwo Chrystiana

„(…)Doszedłem do torów. Wiedziałem jak to zakończyć, wiedziałem jak się uchronić przed takim życiem. Zrobiłem krok. Czekałem, łzy leciały mi po policzkach i czekałem. Bałem się, że ktoś mnie zauważy, że pociąg się zatrzyma. Postanowiłem zejść i wybiec w ostatniej chwili. Czekałem, a łzy leciały mi po policzkach. Słychać pociąg, już tak niewiele brakuje…”

Więcej…